ลุงขี้เมา – คาราบาว


INTRO :
| Am G | Am G | Am G | Am G |
| F | E7 | Am G | Am G | F | E7 |

 
อุทาหรณ์
Am 
ของคนรุ่นเก่า
 
มีชายชรา
Dm 
เป็นคนขี้เมา
 
งานการไม่ทํา
แกกินแต่เหล้า
 
กินตั้งแต่เช้า
E7 
ทุกวี่วัน
Am 
 

 
เหตุ
Am 
การณ์ผันแปรให้แบมือขอทาน
 
ร่อนเร่พเนจร
Dm 
แหล่งที่คนพลุกพล่าน
 
ร่างกายซูบโซ
ผิวตัวดํากร้าน 
 
ตัวสั่นสะท้าน
E7 
 
เพราะพิษสุราเรื้อรัง
Am 

 
เมื่อครั้งยังหนุ่ม
แกเคยทํานา 
 
มุ่งเอาหลังสู้ฟ้า
 
ปลูกข้าวให้คนกิน
Am 
 
หนี้สินล้นตัว
เพราะมัวแต่ทํานา 
 
ไม่เคยเรียนรู้วิชา
 
ที่นาก็หลุดลอย
Am 
 
 
Am 
 

 
มา
Am 
เป็นจับกังที่แบกหามวันยังคํ่า
 
เหน็ดเหนื่อยแทบตาย
Dm 
ได้แต่ค่าแรงตํ่าๆ
 
แกเป็นคนจน
ที่เสียเปรียบเป็นประจํา
 
กลํ้ากลืนความชอกชํ้า
E7 
ถ้าไม่ทําก็อดกิน
Am 
 

 
ในยาม
Am 
จะกินไม่เคยเต็มอิ่ม
 
ในยามจะนอน
Dm 
ไม่เคยเต็มตื่น
 
หลับลงคราวใด
ฝันร้ายทุกคืน
 
สร้างความขมขื่น
E7 
จนจิตใจอ่อนแอ
Am 

 
ยามเจ็บไข้
ร่างกายสั่นสะท้าน
 
เพราะต้องใช้แรงงาน
ยิ่งกว่าใช้แรงวัว
Am 
 
คนทุกคน
ต้องทํางานเหมือนควาย
 
แต่หนี้สินยังมากมาย
เกิดเป็นควายดีกว่าคน

INSTRU | Am | F | E7 | ( 4 Times )

 
หมดสิ้นปัญญา
Am 
ของชาวนาบ้านนอก
 
ร่อนเร่เข้ามา
Dm 
เป็นจับกังในบางกอก
 
สูญสิ้นราคา
พอแก่ชราหัวหงอก
 
หาทางออกสุดท้าย
E7 
ด้วยสุราเมรัย
Am 
 

 
กิน
Am 
เหล้าเข้าไป 
 
ยิ่งเลวร้ายซํ้าเก่า
 
หาเงินมาได้
Dm 
ก็เอาไปกินเหล้า
 
มันกลุ้มก็ยิ่งกิน
ยิ่งกินก็ยิ่งเมา
 
ร่างกายก็ปวดร้าว
E7 
โรคร้ายก็คุกคาม
Am 

 
* เช้าวันหนึ่ง
มีคนพบศพ 
 
ขี้เมานอนตาย
 
อยู่ที่ใต้สะพานลอย
Am 

( * ) Fade out